آنالیز عسل شرکت پرمر

پارامترهای مهم در برگه آنالیز عسل

بهترین راه شناخت عسل مرغوب کدام است؟

در پاسخ به این سوال باید گفت که تشخیص عسل مرغوب به صورت چشمی و تجربی، کار چندان آسانی نیست علی الخصوص برای کسانی که با زنبور و زنبورداری سر و کار ندارند.

بهتر است این کار در آزمایشگاه آنالیز عسل انجام گیرد و نتیجه آنالیز گویای نتیجه باشد.

آزمایشات زیر طبق استاندارد ۹۲ برروی نمونه عسل انجام می شود:

  • اندازه گیری درصد قندهای احیاء کننده:

میزان قندهای احیا کننده عسل حداقل باید ۶۵ درصد باشد و اگر این مقدار حدود ۷۵ – ۷۰ درصد شود، در حالی که درصد ساکارز کمتر از ۳ درصد باشد، می توان از کیفیت عسل مطمئن بود.

  • میزان PH عسل:

میزان PH عسل باید حداقل ۳٫۵ باشد و این مقدار تا حدود ۶ هم گزارش شده است.

  • تعیین فعالیت دیاستازی عسل:

تست دیاستاز عسل باید مثبت باشد، یعنی عسل حرارت ندیده است. فعالیت دیاستاز ( DN ) , یک فاکتور کیفی است که در اثر ماندگاری عسل و حرارت تغییر میکند و نشانگر تازه بودن یا حرارت ندیده بودن عسل میباشد.
حداقل استاندارد میزان فعالیت دیاستاز ۸ است .

  • درصد مواد معدنی ( خاکستر ):

این مقدار باید حداکثر به ۰٫۶ درصد محدود شود.

  • تعیین هیدروکسی متیل فورفورال HMF:

HMF فاکتور اصلی در تعیین کیفیت عسل و عامل نشان دهنده ماندگاری بلند مدت یا حرارت دیدگی عسل میباشد.
در عسل های تازه عملاً هیدروکسی متیل فورفورال (HMF ) وجود ندارد، اما با ماندن عسل در آن ایجاد شده و بتدریج افزایش می یابد و بستگی به PH عسل و درجه حرارت محل ذخیره کردن دارد. حداکثر میزان پذیرفته شده HMF توسط کدکس ۶۰ میلی گرم در کیلوگرم است.
ذخیره عسل در کشورهای گرمسیر باعث افزایش HMF میشود. لذا پیشنهاد افزایش میزان حداکثر گردیده است . آخرین پیشنهاد داده شده توسط اتحادیه اروپا میزان استاندارد حداکثر ۴۰ میلی گرم در کیلوگرم میباشد.

  • اندازه گیری درصد ساکارز:

مردم ساکارز را ملاک ارزیابی عسل میدانند به این ترتیب که آزمایشگاه عسل با ساکارز کمتر از ۵ را عسل طبیعی می نامد.

هر چه این عدد از ۵ کمتر باشد این عسل برای افراد دیابتی مناسب تر است.
اما میزان ساکارز به نوع گل و گیاه نیز بستگی دارد.

به عنوان مثال عسل کنار ممکن است دارای ساکارز ۶ الی ۱۲ باشد.

که باید از آزمایش های دیگر نظیر نسبت فروکتوز به کلوکز و میزان پرولین برای این نوع عسل ها استفاده نمود.
پس نوع شهد گل هم در این پارامتر موثر است.
هر چند اگر به زنبور عسل شربت شکر داده شود نیز این پارامتر افزایش می یابد.
البته متاسفانه راه حل هایی وجود دارد که میتوان ساکارز عسل شکری را نیز تا حد ۱ پایین آورد.

در ایران حداکثر درصد ساکارز مورد قبول ۵ درصد می باشد.

در صورتی که در اثر تقلب در مناطقی که قیمت شکر ارزان است برای تقلب به عسل شکر اضافه شود.

ساکاروز عسل بیشتر از حد ذکر شده میگردد.

توسط ازمایش فهلینگ و توسط دستگاه ساکرامات در آزمایشگاه می توان به میزان ساکاروز عسل پی برد.

  • تعیین نسبت فروکتوز به گلوکز:

چنانچه نسبت فروکتوز به گلوکز عسل بیش از یک باشد، یعنی اینکه زنبورها از گل تغذیه کرده اند.
میزان فروکتوز عسل حدود ۳۸درصد و گلوکز حدود ۳۰درصد می باشد.
جهت تشخیص خلوص عسل، تعیین نسبت بین قندهای فروکتوز و گلوکز دارای اهمیت است چون این نسبت در عسل های طبیعی و عسلهای مصنوعی متفاوت است.
در عسل های طبیعی و خالص نسبت فروکتوز به گلوکوز حدود ۱ تا ۱٫۲ و این نسبت در عسل های مصنوعی کمتر از ۰٫۹۵ می باشد. البته استاندارد ایران مقدار ۰٫۹ را هم برای این نسبت می پذیرد.

  • رطوبت عسل:

رطوبت عسل مابین ۱۴ تا۲۱ درصد می باشد که یکی از عوامل موثر در تعیین غلظت عسل می باشد.
در مناطق مرطوب رطوبت عسل بالا بوده و در مناطق ییلاقی و خشک رطوبت پایینی دارد.
غلظت بالای عسل دلیل کیفیت بالای عسل نیست.

  • میزان پرولین:

آزمایش پرولین نیز یکی از انالیز هایی است که خلوص و کیفیت عسل را اثبات می نمایید.

طبق استاندارد ۹۲ آنالیز عسل، حد اکثر میزان ساکارز عدد ۵ می باشد و هر میزان ساکاز از عدد ۵ کمتر باشد عسل جهت مصرف افراد دیابتی مناسب تر است.

با این حال بسته به شهد برداشت شده از گیاهان مختلف ساکارز متغییر است

البته شربت شکر هم نقش زیادی در میزان ساکارز دارد.

آزمایش پرولین خلوص عسل هایی را تشخیص میدهد که به خود خود در حالت طبیعی دارای ساکارز بالایی هستند و ساکارزی بالا تر از ۵ دارند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سبد خرید